Adoptie door kinderogen

Mijn moeder krijgt een baby. Zegt het vriendinnetje van zoon. Want ze heeft een dikke buik.
Ze verkondigt het met tussenpozen al een paar maanden, tot enige schaamte van haar niet-zwangere moeder.

Wij krijgen ook een broertje of zusje zegt zoon.

Vriendinnetje kijkt peilend naar mijn buik. Nee hoor, dat kan niet je moeder heeft geen dikke buik protesteert ze.
Nee zegt zoon. Die van ons komt niet uit een buik. Die moeten we halen uit een ander land.

Oh zegt vriendinnetje en ze neemt het voor kennisgeving aan.
Het onderwerp is weer klaar en ze spelen verder.

Ik moet op de achtergrond een beetje lachen. Sommige onderwerpen zijn vanuit kinderogen gezien zo eenvoudig.
Ondertussen hebben wij geen idee hoe lang het nog duurt. ‘Het’ telefoontje kan net zo goed morgen komen als over een half jaar (of een jaar).
Of niet… dat is stiekem ook nog een mogelijkheid. En dus bidden, wachten en hopen we voor de tweede keer.

En hoewel we wel wat gewend zijn qua wachten valt het ons ook deze keer weer zwaar.

Duimen jullie mee dat ‘het’ telefoontje snel mag komen?

 

 

...
Share
4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twaalf + 11 =