Autogordels,bloed en heimwee

De dagen tikken hier langzaam weg. Nog een paar nachtjes slapen  en we mogen door naar Boedapest. Dan daar nog twee nachtjes, nog twee dagen rijden en dan zijn we eindelijk thuis.

Hoe bijzonder een adoptiereis zoals deze ook is, ik verlang echt naar mijn eigen huis en vooral naar mijn eigen bed (en espresso apparaat :-))

Mooie regenboog onderweg

In de aanloop naar onze reis naar huis ben ik alvast aan het denken en plannen hoe we alles het beste kunnen doen. Vooral die twee en een halve dag rijden lijken me lastig. Met de verdubbeling van het aantal kinderen is het gedoe tijdens het rijden namelijk verviervoudigd. De laatste keer dat we het waagden om een ritje te maken in de auto moesten we de eerste 2 kilometer 5 keer (!) stoppen. Ik ben kwijt wat er nu precies allemaal speelde (adoptie-amnesia bestaat kennelijk echt…). In ieder geval moest er twee keer geplast worden en had dochter 1 keer haar gordel helemaal afgedaan, wat niet opgelost kon worden vanaf de voorbank. Ondertussen neemt zoon zijn grote-broer-rol soms iets te serieus, wat ervoor zorgt dat hij vreselijk op zijn zus gaat zitten letten en gaat lopen zeuren over alles wat ze doet ( vooral tijdens het autorijden, want waarom zou je naar prachtige velden vol zonnebloemen kijken als je ook de hele tijd kan zeggen dat je zus dit of dat doet?). Ondertussen vindt dochterlief het op sommige ritten leuk om haar gordel steeds naar beneden te trekken – waarbij ik weer blij ben dat zoon dat meldt…

Kortom: 1600 kilometer rijden wordt een uitdaging.

Verder stootte ik vandaag mijn hoofd – hard. Ik wilde een kind opvangen van de schommel en stootte zelf mijn hoofd tegen een uitstekend deel van de constructie. Gelukkig niks aan de hand met de kinderen, maar ik stond met een bloedend hoofd. Gelukkig is de man inmiddels echt goed in pleisters plakken. Dus loop ik heel charmant rond met een grote pleister dwars over mijn voorhoofd.

De kinderen vonden het maar niets zo’n moeder met bloed. En dus eindigde ik met een zeer hoofd op de bank, met zoon dicht naast mij en een dochter die ook een pleister moest. Op haar voorhoofd natuurlijk…

We maakten er maar een uurtje I-pad van voordat we ons op de avondmaaltijd wierpen.

Over de autogordel ga ik nog even puzzelen. Zoon frotste ook aan die gordel, maar was daar na 1 of 2 keer streng toespreken wel klaar mee. Hopelijk werkt dat bij dochter ook zo. Andere goede tips zijn welkom (waarbij ik moet vermelden dat de winkelopties hier zeer beperkt zijn).

Hoe zorg / zorgde jij ervoor dat je kinderen in de gordel bleven zitten?

 

 

...
Share
11 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

elf − een =