Dankbaar

Vandaag waren de rommelpieten op school. Vooraf had ik met zoon besproken dat alles van zijn plek zou zijn.

Zoon had er zin in, dus dat was mooi.

Helaas veranderde dat onmiddellijk na aankomst in de klas. Teveel dingen van zijn plek, teveel chaos, teveel herrie, teveel drukke kinderen. Kortom: teveel prikkels en teveel anders.

Juf verontschuldigde zich voor iets waar ze zelf geen hand in had en ik vertrok met zoon voor een wandeling in de regen (je weet wel… die ijskoude, net geen hagel – regen van vandaag… brrrr). Toen de rommel was opgeruimd en de chaos was verdwenen bracht ik zoon de klas weer in en ging weg. Hij was rustig genoeg om terug de klas in te gaan, maar daarmee was het ook wel gezegd. De stress straalde van het kind af.

Rottige momenten zijn dat als ouder: weg gaan, terwijl je ziet dat je kind het moeilijk heeft. Niet zeker of het allemaal goed zal gaan.

Gelukkig heeft zoon een super juf. Hij mocht zijn kauwgom een hele poos inhouden (kauwen helpt vaak tegen overprikkeling) en de juf hield hem kort en dichtbij. Bij de lunch haalde ik een ontspannen kind op wat een goede ochtend had gehad. En dat is echt een hele kunst na een overprikkelde start!

Ondertussen ben ik dankbaar. Dankbaar dat juf zoon ziet voor wat hij is, dat ze door zijn gedrag heen kan kijken. Dankbaar dat ze de moeite neemt om hem de handvatten te bieden die hij nodig heeft. Handvatten waar wij en zij soms best een poos over moeten puzzelen. Het lukt niet altijd – want zoon is niet het enige kind in de klas, en zeker ook niet het enige kind met een rugzakje. Maar wat ze kan doen, dat doet ze.

En dus ben ik dankbaar. Want niet alleen neemt het een stuk zorg van mijn schouders, het maakt ook dat zoon zich geborgen voelt in de klas – waardoor hij verder kan groeien.

Een groter kado kun je een kwetsbaar kind (en zijn ouders) niet geven.

 

 

 

 

 

...
Share
4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

drie × drie =