Een hekel aan sinterklaas

Het sinterklaasjournaal is weer begonnen én werd vandaag voor het eerst gekeken in de klas.  En dat hebben we gemerkt…

Ik was altijd dol op Sinterklaas. Voordat we kinderen kregen zat ik me er echt op te verheugen om dit familiefeest met kinderen te vieren. Gezellig de schoen zetten en sinterklaasliedjes zingen met zijn allen. Geheimzinnig de zak door iemand voor de deur laten zetten en dan verhalen verzinnen hoe die daar kwam. Hartstikke leuk leek me dat.

Inmiddels hoef ik niet meer. Ik kreun van ellende als de stoomboot aankomt en ik kijk de goedheiligman én zijn pieten lang voor 6 december het land alweer uit.

Want Sinterklaas betekent voor zoon dagelijks driftbuien en ’s nachts huilend wakker worden van de nachtmerries. Het betekent mee moeten naar de gang omdat zoon niet meer in zijn eentje naar de WC durft. Hele dagen van stuiterend niet luisteren en huilen om niks. Het betekent een kwartier eerder opstaan omdat het sinterklaasjournaal ’s morgens voorgekeken moet worden omdat het anders te spannend is in de klas. En dan zijn er nog al die afwijkende dingen op school waar handvatten voor gezocht moeten worden.

Kortom: Sinterklaas is hier de meest stressvolle periode van het jaar.

Gelukkig hebben zowel juf als ik een draaiboek. Maar dan nog mag die man van mij wel in Spanje blijven.

 

Share
11 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

19 − twee =