Een hondje!

We kwamen weer eens met een dier thuis.

Na een bezoekje aan de bibliotheekbus liep ik vroeg op de avond terug met zoon, dochter en een verzameling takken en bloemen. Toen we een hondje zagen lopen op straat in het schemerdonker. Geen halsband en duidelijk niet in het bezit van een verkeersdiploma of ook maar enig besef van het verschil tussen stoep of straat.

Ik stond nog te verzinnen wat we met het beestje moesten doen, toen zoon hem (of haar… ik heb niet gekeken, het beestje was nogal harig down under…) al had opgetild. Dus belden we maar ergens aan. Die persoon verwees ons weer door naar iemand anders, die ons weer doorverwees naar iemand anders, die geen hondje kwijt was. En dus belden we ad random nog maar ergens aan om vervolgens huiswaarts te keren – met hondje. Alles bij elkaar was het een hele uitstap geworden vlak voor bedtijd. Dochter vond het maar wat leuk om overal aan te bellen om daarna ‘daaag’ roepend weer weg te lopen.

Zoon droeg ondertussen het hondje. Hij had zich het beestje inmiddels helemaal toegeëigend en regelde thuis water, hielp met het maken van foto’s, sloot het beestje op in de gang en stelde hondje en poezen gerust terwijl dochter tekeningen tevoorschijn haalde voor het beestje (heel schattig, hoewel niet helpend 🙂 )

Gelukkig vonden we binnen een half uur het baasje via Amivedi. Voor diegenen die deze fantastische stichting nog niet kent: Amivedi is een stichting die eraan bijdraagt dat vermiste huisdieren weer thuis komen. Je kunt online gevonden of gevonden dieren opgeven. Amivedi gaat hier dan actief mee aan de slag. In ons geval betekende dit dat er tussen de aanmeldingen van verloren dieren werd gezocht en er werd afgesproken zij zouden regelen dat de dierenambulance het hondje op zou halen als de eigenaar zich dezelfde avond niet zou melden.

Je kunt overigens ook gevonden overleden dieren bij hen melden. Via Amivedi weten baasjes dan in ieder geval wat er met hun huisdier is gebeurd. In onze regio regelt Amivedi ook de afvoer en (tijdelijke) opslag van het overleden dier.

De baasjes van het hondje stonden nog geen half uur later opgelucht voor de deur. Het hondje bleek een pup te zijn. Via de dierenambulance waren zij bij Amivedi uitgekomen. Het hondje kon naar huis en de kinderen konden eindelijk rustig naar bed. Zoon vond het wel jammer dat het hondje weg was. Van hem had het beestje wel voor altijd mogen blijven 🙂

Was jij al bekend met Amivedi? 

Share
4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

1 + 1 =