Een spetterende avond

Vandaag sneeuwde het hier net niet natte sneeuw. We gingen naar buiten – naar binnen – naar buiten – naar binnen en zo nog een paar keer. De sneeuw smolt op onze jassen. En ik droogde jassen, handschoenen en sokken op de kachel en dweilde de keukenvloer even zo vele keren. Er kwam nog een vriendinnetjes spelen die ook mee naar binnen en naar buiten trok en ik droogde en dweilde en droogde en dweilde.

Je kunt niet zien hoe vreselijk guur het hier was.

’s Avonds was iedereen moe. De kinderen mochten nog even samen in bad voor het slapen gaan.

Ze vonden het daarbij nodig om dusdanig wild en hard te spetteren dat het leek alsof de regenbuien zich naar binnen hadden verplaatst. Daarbij deed zoon wel heel erg wild en gevaarlijk met een klein meisje in bad erbij.
Ik vond het niet lollig. Vooral niet toen beiden luid lachend expres doorgingen nadat ik zei dat het moest stoppen – met daarna gelach, een grote mond en een weigering om te helpen droogmaken van de badkamer.

Nu moet je weten dat het hier al een paar dagen stormt. Beide kinderen hebben daar last van, maar vooral zoon is doof, loopt overal tegenaan, zit overal aan waar hij niet aan moet zitten en ik moet dingen uitleggen en verbieden die hij gewoonlijk best weet. En dat niet één keer, maar alles minstens vijf (of tien…) keer. Bij dat alles stuitert hij (soms letterlijk – hij heeft een skippybal…) de hele dag het huis door. Aan het einde van weer zo’n dag ben ik dan soms best moe. Te moe om zoiets lollig te vinden, met absoluut geen zin om een expres natgemaakte vloer droog te dweilen.

Na een hoop kwaad gedoe van zoon en een oneindig gierende lachbui van dochter  stuurde ik de twee dus zonder verhaaltje naar bed. Wat heel erg was. Want wat er ook gebeurd op een dag, dat verhaaltje is er gewoonlijk altijd. En bij onze kinderen voelt een boze mama als het wegvallen van een verbindingslijn – alsof die er nooit meer zal zijn.

Zoon heeft daarna toch die vloer nog maar droog gemaakt. Hij snapte het in tweede instantie wel- en hoopte natuurlijk ook dat ik alsnog voor zou lezen. Voorgelezen heb ik niet. Wel ben ik nog even naar de kinderen toe gegaan om te zeggen dat ik van ze hou. Altijd. Ook als ik streng ben. En een nachtzoen is er ook altijd. Morgen is er weer een nieuwe ronde en een frisse start.

Nou maar hopen dat de storm in huis dan eindelijk gaat liggen. Hoewel ik daar een hard hoofd in heb met al dat december gedoe op school.

Stormt het bij jullie ook?

...
Share
4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

18 − vijf =