Even bijtanken

Vandaag was ik voor het eerst in vier maanden overdag een paar uurtjes helemaal kindvrij. De man vond het ’s morgens opeens een goed idee om met de kinderen + leenkind naar een pretparkje in de buurt te gaan. Ik vond het direct ook een heel goed idee, hoewel ik wel even moest nadenken wat ik dan zou gaan doen met 3 1/2 uur eigen tijd. Als je ruim vier maanden overdag constant minstens één kind bij je hebt is een leeg huis wel heel vreemd.

Het is een welbestede middag geworden, waarbij ik de halve woonkamerkast heb opgeruimd. En wat was het fijn om die kast in één keer aan te kunnen pakken, zonder tig keer te moeten stoppen wegens kindergedoe, kinderen die met spullen weglopen en huisgenoten die vinden dat dingen niet weg kunnen. Nu kon ik in één keer hup alles uitruimen, uitzoeken, foto’s maken voor marktplaats en alles wat weg kan geruisloos afvoeren. En dat alles zonder dat er ook maar één keer billen hoefden te worden geveegd, ruzies hoefden te worden beslecht of spullen terug moesten worden gepakt. Héérlijk! En ik had nog tijd over om met een vriendin te bellen en om even televisie te kijken ook.

 

Ondertussen raakte de man maar net aan weer thuis, omdat de motor het opeens niet meer deed. Uiteindelijk bleek het euvel een combinatie van een lege tank en (waarschijnlijk) een kapot controlelampje te zijn. Het benzineprobleem is opgelost maar het was wel even wat gedoe (met andere auto benzine halen bij benzinepomp, met tankje en trechter moeizaam benzine in auto frutten, met auto naar benzinepomp rijden en benzine verder bijvullen, weer naar huis rijden, naar andere auto lopen en die ook weer thuis neerzetten).

Zeg ik tegen de man: ‘nu je het weet van dat lampje weet je hoe je dit moet voorkomen’. Zegt hij ‘ja, altijd een tankje benzine meenemen’. Ik ‘uh… nee… eerder tanken!’
Tja…

Share
2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

veertien + tien =