Gewoon thuis

Het is hier nog steeds hard werken, maar we raken meer en meer in balans.

Zoon is inmiddels voorlopig thuis van school. Het ging echt niet. Gelukkig was iedereen het daarover eens. Ik moest even slikken om in plaats van twee kinderen naar school (en groeiende eigen tijd) 1 kind kersvers naar school en 1 kind terug constant thuis te hebben, maar inmiddels heb ik me erbij neergelegd (in positieve zin).

Voor zoon is het op dit moment het beste. Alle stress zien we in snel tempo verdwijnen. Er zit nog wel wat weerstand op schoolwerk, maar al met al gaat het eigenlijk best wel heel goed. We bouwen weer en dat is fijn om te zien. Nu zoon thuis is zie ik ook pas hoeveel energie het heeft gekost om alles in balans te houden. Niet alleen nu, op de nieuwe school, maar ook daarvoor al. Een heel stuk daarvan lijkt nu weg te zijn. En dat geeft ook mij rust.

Mijn eigen omschakeling, de vraagstukken daarin en de hiaten in kennis zorgen wel weer voor wat extra werk (als in: wanneer doe ik in vredesnaam dan m’n huishouden? En hoe houd ik in een kleuter en een achtjarige die zit te leren tegelijkertijd prettig bezig – zonder dat ik er eentje tekort doe of één van de twee de boel verstoord? Wat voor reken- en taalregeltjes moet ik eigenlijk bespreken naast wat we maken aan huiswerk? En hoe zorg ik ervoor dat zoon voldoende sociale contacten houdt?).

Ondertussen ben ik naast het huiswerk van school lekker aan het werk met het thema ‘herfst’. Zoon mist immers meer dan alleen het schoolwerk en het is gewoon leuk om rondom een thema te werken. Dochter doet gezellig mee en geniet met volle teugen.

En ik eigenlijk ook. Als je ‘wat hoort’ en ‘wat moet’ loslaat, dan is deze situatie eigenlijk best oké voor nu.
En straks, dat zien we later wel.

Fijn dat het zo kan.

...
Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf × twee =