Het beste uit twee werelden

Gisteravond kozen we voor het beste uit twee werelden: tot een uurtje of negen gezellig samen zijn met mijn familie en daarna terug rijden naar ons rustige huis op het platteland. Daarmee geen spetterende jaarwisseling, maar wel een fijn, gezellig uiteinde en een rustig – enigszins uitgeslapen- begin in ons eigen bed.

Mijn familie is een wat rumoerig, maar erg warm geheel. Het is een beetje zoals ik me een Italiaanse familie voorstel. We gingen er halverwege de middag heen en aten (een berg oliebollen), dronken wat (glüwijn en thee) en speelden een potje slagen halen (dat is een kaartspel). Alles met het nodige rumoer en op en neer rennende kinderen. Daarna aten we met negen volwassenen en vijf kinderen pasta aan een lange houten tafel. We hadden één stoel tekort, maar ook dat mocht de pret niet drukken.

Toen we weg gingen werd er net een spel ‘Wie ben ik’ gestart. Heel grappig om uitgezwaaid te worden door een groep mensen met allemaal een witte sticker op hun voorhoofd….

Thuis legden we zoon op bed na hem beloofd te hebben om hem wakker te maken voor het vuurwerk. Dát is helaas niet gelukt. Zoon stuurde me vannacht weg toen ik hem wilde wekken. Na herhaaldelijk schudden en roepen zei hij duidelijk ‘la me met rus!) en trok het dekbed over zijn hoofd heen. Tja… en wat doe je dan als je al een poosje bezig bent met wekken? Ik heb hem maar laten liggen. Vanmorgen wist hij daar natuurlijk niets meer van en stond hij om half acht huilend aan mijn bed omdat hij het vuurwerk had gemist – de arme gup. Niet dat hij veel gemist heeft trouwens. Het vuurwerk hier duurt alles bij elkaar tien minuten. Daarna is het klaar en hoor je heel de nacht niets meer.

Niet heel spannend dus, maar toch gaf oudejaarsavond me een warm gevoel.
Want wat ben ik toch een mazzelaar met zo’n lieve, gezellige familie en een fijne man en zoon.

 

Hoe zag jouw oudejaarsavond eruit?

 

 

...
Share
7 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vier × 1 =