Het gevaar van bureaucratie

Het schrijven van blogjes gaat hier een beetje onregelmatig. Ik heb namelijk een vol hoofd. Je zou denken dat dit het schrijven juist bevordert, maar dat is helaas niet zo. Zeker niet als het volle hoofd komt door zoon. Of wacht… eigenlijk niet eens door zoon, maar door de bureaucratische rompslomp rondom zoon.

Een dinosaurus zegt u…? Nee dan bent u niet aan het juiste adres. Mijn collega weet mogelijk wie u daarvoor moet hebben. Zij is vandaag echter afwezig. Probeert u het morgenmiddag tussen 14.00 en 14.30 nog eens. Zij kan u dan alleen doorverwijzen als u meerdere foto’s, een uitgeharde voetafdruk van Zwartwalder klei en een ondertekende bevestiging heeft van een gecertificeerd deskundige op het gebied van Europese dinosaurussen.  Als uw aanmelding wordt goedgekeurd, dan komt deze voor een commissie die waarschijnlijk binnen 6 tot 10 weken een reactie geeft. Acuut probleem zegt u? Sorry, daar kunnen we u niet zomaar bij helpen. U kunt morgen mijn collega bellen. Hallo… mevrouw ?

Want met zoon gaat het eigenlijk best wel goed, míts we hier een daar een beetje flexibel kunnen zijn met zijn schooluren. En met een beetje flexibel bedoel ik dat zoon het net kan managen als we de rommeligste middag van de week overslaan (dat is op een dag met 3 juffen, meerdere wisselingen en gym). Niet voor eeuwig, niet omdat ík dat nu zo graag wil (doe mij die zoonloze middag maar!), maar omdat zoon door zijn adoptie achtergrond nogal heftig reageert op meerdere juffen op één dag – wat er dan thuis uitkomt.

Nu heb je in Nederland de leerplichtwet. Kinderen moeten naar school. Ze mogen alleen thuis blijven als de school een studiedag heeft, er geen vervanging is bij een zieke juf, of als school vindt dat het kind te lastig is om in de klas te hebben. Want ja er zitten nogal wat kinderen thuis die eigenlijk recht hebben op onderwijs. Andersom, als je als ouder vindt dat er beter ergens een uurtje af kan, dan heb je een Probleem. Ook al is dat uurtje eraf in het belang van het kind.

Gelukkig is het een probleem wat ik zowaar opgelost lijk te hebben. Het stomme is alleen dat dit soort dingen zo achterlijk veel tijd kosten. Eerst in conclaaf met de juffen en IB-er, dan door naar het schoolhoofd. Gesprekje waarin gelijk ‘moeilijk – moeilijk’ wordt geroepen. Schoolhoofd gaat de leerplichtambtenaar bellen en komt erop terug. Boodschap terug is dat het niet ‘zomaar’ kan (want leerplichtwet). Dan zelf de leerplichtambtenaar bellen. Die wil meewerken, maar die moet een brief hebben van een bevoegd iemand. Die iemand bellen – antwoordapparaat – mailen – mail terug met vragen – nogmaals mailen – akkoord. Die iemand gaat nu een brief opstellen. Die brief moet dan naar die leerplichtambtenaar en naar school. Waarschijnlijk krijg ik dan ook weer een brief terug (het hele gedoe is heel goed voor de werkvoorziening van meerdere mensen).

En dan mensen….. dénk je dat je het geregeld hebt, maar dan komt er vast weer een ander stom knelpunt wat je niet ‘zomaar’ onderling even op kunt lossen.

 

GRRRRR!

 

 

 

 

...
Share
10 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

zestien + dertien =