Leeuwen en beren

Met een kwetsbaar kind blijft het eeuwig zoeken naar de grens. Wat gaat wel en wat gaat niet. Hoe geven we handvatten zodat hij toch met zoveel mogelijk dingen mee kan doen? Wat blazen we af?

Soms wenste ik dat rust meer gangbaar was. Geen feestjes op school, geen klassen die door elkaar gehusseld worden, geen afwijkend rooster hier en invaljuffen daar. In plaats daarvan gewoon les. Les met ruimte voor creatieve vakken in een rustig wekelijks terugkerend ritme met een vaste juf.

Maar goed… die rust is er niet. Kinderen moeten vanaf groep 1 al van alles. Kwetsbaar of niet. En dus blijven we puzzelen. Hopelijk met als resultaat dat zoon leert om beter met afwijkende situaties om te gaan. Ik betwijfel het echter. Niemand kan je dwingen om te willen exploreren. Dat is iets waar je ruimte voor moet hebben. Sommige kinderen missen daarvoor de flexibiliteit of de basisrust of -veiligheid. Als die basis niet sterker wordt (en dat is echt een lastig iets) of als het gemis voortkomt uit een beperking dan houdt een kind moeite met afwijkende situaties en situaties waarbij meer zekerheid of gevoel van basisveiligheid wordt gevraagd.

Ik denk eerder dat kinderen die vaak overvraagd worden op dit vlak alleen maar meer onzeker worden. Wéér iets wat ze niet kunnen. Wéér iets waarin ze afwijken van de rest.

Maar enfin…

Er is dus feest op school. Er is een voorstelling. Zoon moet als leeuw en leenkind is een beer. We hebben ons voorwerk gedaan en zoon weet wat er komt. Hij heeft kaders én de boodschap dat het best eens leuk zou kunnen zijn. Ik heb mijn handen vrij om bij de voorstelling te zijn. Zo nodig met zoon op schoot.

We gaan het zien.

 

 

Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

6 + elf =