Mannen met 1 been

Dit weekeinde waren we met zoon en leenkind op het strand. Nadat we ons hadden geinstalleerd signaleerden de kinderen bij ons in de buurt een man met 1 been. Nou ben ik inmiddels best een doorgewinterde moeder die de meeste genante opmerkingen over mensen die vijf meter verder lopen weet te pareren (zoals bijvoorbeeld: ‘die mevrouw heeft echt lelijk rood haar he mam? Mama wat vind jij nou van haar haar? Lelijk he? Zou jij zo’n lelijke kleur haar willen? Enzovoorts… -meestal dus netjes gepareerd). Deze keer zorgde de eenbenige man echter voor dusdanig veel ophef bij de kinderen, dat de gesprekken over zijn eenbenigheid meerdere keren opleefden. Helaas praten kleuters op dat soort momenten nooit zachtjes en kunnen ze ontzettend staren.

Op de terugweg in de auto hadden ze het er nog steeds over.

De volgende dag moesten we met zoon naar het ziekenhuis voor een lactosetest. Een dergelijke intolerantietest neemt veel tijd in beslag en we zaten dan ook het grootste gedeelte van de ochtend in de wachtruimte van het ziekenhuis. En ging de man even met zoon naar buiten.

Waarbij hij onderweg door het ziekenhuis wederom een man met 1 been tegenkwam…. Twee keer!

De man leidde zoon haastig weg, maar helaas werd de man toch gespot (KIJK PAPA! NOG EEN MAN MET 1 BEEN. HOE KOMT DAT BEEN ER NOU AF? HEEFT HIJ PIJN? WAAR IS ZIJN ANDERE BEEN? ALS JE BEEN ERAF GAAT, ZIE JE DAT DAN? WAAROM BLOED HET NIET? ERG HE PAPA, 1 BEEN. enzovoorts…).

Gelukkig moest de man niet in onze wachtruimte zijn. Zoon heeft het er namelijk de rest van de ochtend over gehad.

En ik? Ik kreeg er de slappe lach van en stuurde vader en zoon dus maar weg voor nog een ommetje. Dit keer gelukkig zonder mannen met 1 been…

Wat kunnen kleuters je soms ongemakkelijk doen voelen!

Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

20 − 13 =