Mijn trouwste volger

Vanaf het moment dat (onze geadopteerde) zoon mij voor de eerste keer zag heeft hij zich klemvast aan me verbonden. Hij greep zich vast en liet me bijna letterlijk niet meer los. Alleen naar de WC was die eerste weken een no-go.

Bellen met het thuisfront (in de tuin, wegens zeer slechte ontvangst) een ramp. Dat ging alleen als mijn man met hem in zijn armen voor het raam bleef staan. Met tranen in zijn ogen wachtend tot mama weer binnen kwam. Slapen ging alleen bij ons op de kamer. Dichtbij, te bang om te verliezen wat hij net had gekregen: een vader en moeder.

Nu, bijna drie jaar later is er fysiek wat meer ruimte (ook wel weer fijn :-)). Het liefst is hij echter dichtbij. Nog steeds inhalend wat hij in zijn eerste jaren miste. Als ik naar boven ga, dan gaat hij mee. Als ik buiten in de tuin ga werken, dan rommelt zoon om me heen met stokjes, hark of een bezem. Als ik een bed verschoon, ligt hij erop tot ik hem eraf stuur. Als ik kook zit hij graag op het aanrecht.

En als papa het soms met mij oneens is, dan krijg ik van zoon altijd gelijk – wat voor stelling ik ook in neem.

Kortom: mijn trouwste volger is mijn zoon.

Dat jullie het even weten 😉

...
Share
12 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

11 + vijftien =