Trots

Deze week was ik zo trots op zoon, dat ik er bijna van moest huilen. Niet om grote dingen, maar om de schijnbaar kleine dingen die moeilijk zijn voor zoon en die dan toch ineens gaan.

Een hele klim, onzichtbaar voor de buitenwereld (eigen foto)

Zo was er een jongetje uit zijn klas wat na schooltijd vroeg of hij mee kwam voetballen. En hij ging! Hij heeft niet lang gevoetbald (want echt niet zijn ding), maar hij ging wel in op de uitnodiging en rende met de kleine en grote jongens mee. En dat voor een jongetje wat heel lang best bang was voor andere jongetjes en ze dan dus maar liever ontweek of bozig ging doen. En ik was trots.

Toen was er een incidentje met een stoute peuter die houtsnippers naar zoon gooide en nare dingen zei. Zoon vond het niet leuk en zei er wat van. Maar hij werd niet heel boos of beledigd. En tegen de moeder (die haar zoon sorry probeerde te laten zeggen) zei hij dat dat niet hoefde. Hij snapte het wel zei hij. En ik was trots.

Ook was er die uitstap naar de bakker. Iets wat voor zoon met zijn vroegkinderlijke verliezen moeilijk is (zoon is geadopteerd). Dit was de eerste echte uitstap zonder mij erbij, alleen met zijn klas en twee juffen. We reden vooraf nog even langs de bakker, zodat zoon wist waar het was. En juf hield hem aan de hand. Achteraf kwamen er geen driftbuien ter ontlading, maar was er een gezellig kind. Hij had het leuk gehad vertelde hij. Het was achteraf kijkend spannend-leuk. En ik was trots.

’s Avonds werkte hij op eigen initiatief nog een werkboekje door met opdrachtjes. Sorteren, tellen, over lijntjes tekenen. Geconcentreerd was hij bezig. En ik was trots.

Toen kwam zijn rapport waaruit bleek dat hij ook op school stapjes aan het maken is. Met een cito die eens niet op het allerlaagste getal eindigt en ingevulde rondjes waar ze eerst leeg waren. En ik was trots.

Ik ben zo ontzettend trots op dat jongetje wat zulke gigantische stappen heeft gemaakt de afgelopen jaren. Zo trots dat hij met zijn (en ons 😉 ) doorzettingsvermogen steeds meer gelijk komt te lopen met andere kinderen van zijn leeftijd. Zo trots op de kanjer die hij van binnen al was, maar die nu ook steeds meer van buiten zichtbaar wordt.

Zo trots als een moeder maar kan zijn.

Wanneer was jij voor het laatst zo ontzettend trots op iemand?

Share
5 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 × 4 =