Opvoeding: verzin toch niet steeds iets

Sommige uitspraken van mensen blijven je jaren bij. Zo hoorde ik tijdens onze eerste kampeervakantie met kind de uitroep ‘verzin toch niet steeds iets!’. Hij kwam van een bijzonder aardige en geduldige moeder met drie kinderen rond de leeftijd van zoon. Het waren alledrie jongens met een creatieve geest, waarbij vooral het oudste kind volgens haar nog wel eens dingen kon verzinnen die echt niet handig of verstandig waren.

Kind en opvoeding: Wat gebeurt er als ik zonder handen, midden over de weg van een steile heuvel afglij? (stockfoto)

 

Toen moest ik lachen om de uitroep. Zeker ook omdat ik hem zelf enigszins herkende. Want ja: ons kind heeft ook zo’n creatieve geest. Inmiddels, met het oplopen van de leeftijd en de impact van sommige verzinsels, hoor ik mezelf af en toe hetzelfde zeggen. Want hoezeer ik creativiteit ook toejuich. Het is niet altijd handig in de dagelijkse praktijk van het opvoeden.

Vader doet de opvoeding anders

Soms vraag ik me af of het een karaktertrek is, die alle kinderen in mindere of meerdere mate hebben, of dat het vooral iets van jongetjes is. Alles moet getest worden: kan het uit elkaar? Kun je het buigen? In elkaar knopen? Doorspoelen? Doorknippen? Kan het kapot? Wat gebeurt er als je… (en echt… verzin maar iets geks en het wordt bedacht). Het zinsdeel…. ‘want dan gaat het kapot.’ of ‘Dat is heel gevaarlijk wat je doet.’ Wordt hier per dag toch wel minstens drie keer gezegd. En dan is het niet omdat moeder zo dom is om een verzameling kristal midden in de kamer te zetten, maar gewoon… omdat zoon dan weer iets verzonnen heeft.

Overigens valt het me ook op dat de man op dit vlak veel relaxter is. Hij heeft er minder last van als er weer eens iets gedemonteerd is. Of beter gezegd: als er iets uit elkaar gehaald moet worden, dan haalt hij ons kind erbij…
Vaders pakken dit soort dingen kennelijk anders aan dan moeders. Dat is ook wat ik om mij heen zie.

Leuke kanten

Heel veel dingen kunnen en mogen gelukkig wel (ook van moeder :-)) Zo’n onderzoekende geest heeft ook zijn leuke kanten, we hebben namelijk een kind wat overal voor in is én wat heel leuk kan spelen. Mits je de boel dus enigszins in de gaten houd.

Ach… en soms moet ik er ook wel om lachen. Zoals om de interactie met zoon en een ander jongetje onlangs. Want wat krijg je als je gaat wandelen met twee jongetjes, één schep en één emmer? Juist ja… één kind wat met een emmer over zijn hoofd heen loopt (zodat ie niets ziet) en een ander kind wat daarop loopt te slaan met een schep… Kennelijk was het een ontzettend leuke activiteit, want er werd vreselijk bij gelachen door beide ventjes.

Óp naar het volgende verzinsel dan maar!

 

Herken je het?

 

 

Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

tien − 5 =