Zorgintensief gedoe

Soms gebeurt er hier zoveel, dat het bijna niet bij te benen is.

Zoon is in overleg met school een weekje thuis omdat het niet meer ging. Het arme kind is enorm blij dat hij even niet niet naar school hoeft. Dat zegt genoeg. Twee weken cito (en dan lang stil moeten zijn), een invaller en een onaangekondigd ‘leesfeest’ in een tijdsbeslag van twee weken tijd, in combinatie met papa die een paar dagen in het buitenland werkte deden hem de das om.

Totaal overprikkeld bleef hij thuis. De laatste twee weken was het hard werken met een kind wat constant boos was en op het laatst niks, maar dan ook echt helemaal niks kon hebben. Ik had / heb ik er mijn handen vol aan. Gelukkig ben ik ontspannen en begint de rust bij zoon sinds hij thuis is langzaamaan terug te komen.

Ondertussen was het wel zo heftig, dat iedereen in de benen is. School gaat kijken wat er nog meer aangepast kan worden en krijgt hiervoor ondersteuning van buitenaf, de fysio gaat me diepe druk massage leren en ik bestelde een variant op het voedingssuplement LTO3 (rélècs) . En papa is gelukkig weer thuis – dat scheelt ook. Nog meer aanpassingen zitten in de pijplijn.

Ik heb me wel een nachtje zorgen gemaakt hoor… maar het is fijn dat er zo wordt samengewerkt. Ondertussen geef ik mezelf volop schouderklopjes en heb ik een strak dagschema als houvast. Op die manier is het voor zoon voorspelbaar en komt alles en iedereen (ook ik ;-)) aan bod.

Vandaag hadden we zowaar een gezellige driftbui-loze dag. Ik hou me voorlopig nog maar even aan mijn strakke dagstructuur met veel knuffels, samenspel en beweging en duim dat we in een stijgende lijn zitten (die met de eerste schooldag niet direct weer naar beneden dendert…).

 

Hopelijk startte jullie nieuwe jaar wat relaxter.

 

Foto is een stockfoto

...
Share
7 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

een + acht =