Zorgleerlingen krijgen geen extra aandacht

Vandaag stond er een artikel op nu.nl dat docenten zorgleerlingen geen extra aandacht kunnen geven. Sinds 2014 hebben scholen een zorgplicht en moeten bijna alle kinderen naar een gewone basisschool. Ook als zij speciale ondersteuningsbehoeften hebben in verband met gedragsproblemen, een handicap of autisme.

Op zich ben ik hardstikke voor. Alle kinderen moeten zoveel mogelijk mee kunnen doen met gewone dingen – mits er voldoende ondersteuning is zodat zij hier wel bij varen. En daar zit precies het knelpunt aan het geheel: de gangbare scholen zijn namelijk niet zijn aangepast aan deze zorgplicht.

Deels is dat iets wat scholen zelf niet doen: alle kinderen moeten ‘gewoon’ maar mee in het stramien wat er al was. Dat de groep kinderen die extra zorg nodig heeft vaak ook meer rust, overzicht en minder afwijkende activiteiten nodig heeft, daar wordt volgens mij in brede zin aan voorbij gegaan. Al die kleine en grote uitjes en andere afwijking van de reguliere lessen geven voor sommige kinderen veel te veel onrust. Zoveel onrust, dat het ’t leren bemoeilijkt (om over de stress die er thuis uitkomt nog maar niet te spreken).

Daarnaast is er qua geldstromen / grootte van de groepen ook niet veranderd. Een juf kán een kind met een zorgbehoefte maar weinig extra aandacht geven als ze er nog 29 in de klas heeft die ze moet leren lezen en rekenen (of wat er dat jaar dan ook maar op de planning staat). Dan kun je wel een IB-er hebben, maar het daadwerkelijke onderwijs moet toch in de klas gebeuren.

Wij zijn gezegend met een hele fijne, meedenkende en meewerkende juf. En de school doet als overkoepelend orgaan ook zijn best – hoewel de kennis over adoptie en hechting echt moest groeien met de tijd. Maar toch wringt het als ik dit soort berichtjes lees. Want een hele generatie kinderen met een zorgbehoefte (en hun ouders) moeten door deze karigheid extra op hun tenen lopen. Tel daar de uitgeholde jeugdzorg (want alles is overgeheveld naar gemeenten die er weinig van weten) bij op en je krijgt gezinnen die harder moeten knokken voor hun kind en hun gezin dan nodig zou moeten zijn. En het is al niet altijd makkelijk om een kind te hebben wat extra zorg / ondersteuning nodig heeft. Daar hoeven geen extra zorgen over financiering, scholing en ondersteuning bij.

En dan vraag ik mij af: waarom in vredesnaam experimenten doen met de meest kwetsbare groep in onze samenleving? Kinderen zijn de toekomst. Daar dien je dus extra goed voor te zorgen.

Gelukkig heb ik kinderen waar het wel goed mee komt (denk / hoop ik :-)) en gelukkig ben ik mondig genoeg om pal voor ze te staan. Om te vragen en zo nodig te eisen dat zij krijgen wat ze nodig hebben. Gelukkig kan ik goed puzzelen en hebben we een netwerk wat meedenkt en mee-puzzelt als dat nodig is. Maar voor al die kinderen waarbij het gewone onderwijs echt niet past, die ondersneeuwen in het onderwijssysteem, die geen weerbare ouders hebben en / of die zelf niet weerbaar zijn vind ik het een harteloze wet.

Zo… en nu stap ik weer van mijn zeepkist af. De plaatkoek wacht! 😉

Foto: stockfoto
Share
11 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 + vijftien =