Een bedankje

Deze week ging ik met dochter mee op schoolreis. Het klinkt allemaal zo fijn kneuterig en gezellig en dat was het ook. Het was een fijne schoolreis naar een leuke speeltuin. Na afloop werd ik bedankt door de juf dat ik mee was gegaan. Heel normaal allemaal, maar het bedankje overviel me.

In die paar jaar dat zoon op schoolreis ging, was het namelijk allemaal een stuk ingewikkelder. Zoon durfde niet zonder mij op schoolreis. Maar zelfs toen hij nog bij de kleuters zat (koud een jaar in Nederland) was dat ‘Een Probleem’. Alsof het onlogisch is dat een kind wat al zoveel afscheid heeft moeten meemaken, angst heeft om met de bus weg te rijden van zijn (toen nog nieuwe) moeder.

En dus had ik jaarlijks minstens twee moeizame gesprekken over de schoolreis – waarvan het niet de bedoeling was dat ik mee ging. De schoolreis was namelijk het ultieme uitje waar je niet ‘zomaar’ mee mee mocht (zoiets als bij De Luizenmoeder). Uiteindelijk mocht ik dan bij hoge uitzondering – op eigen kosten – mee, waarbij ik mijn best deed om er voor zoon te zijn en ook nog een bijdrage te leveren aan de groep. Met het jaar daarop hetzelfde gedoe met weer minstens twee moeizame gesprekken. Mogelijk heb ik er ooit wel een bedankje voor gehad, maar het heeft nooit zo gevoeld. Die hele schoolreis bezorgde me altijd een naar gevoel en kostte vooral een hoop tijd en stress.

Nu is de nieuwe school tot nu toe op alle fronten een verademing. Men vindt het er logisch dat kleuters hun mama liever nog dichtbij hebben. En kinderen die wat extra nodig hebben… nou… die krijgen dat gewoon.

Ik merk nog regelmatig dat de dingen die op de vorige school zo’n worsteling waren, dat hier niet zijn. Niet eens omdat dochter een heel ander kind is (hoewel dat wel scheelt natuurlijk :-)), maar gewoon omdat ze ervoor kiezen om dingen niet zo snel tot een probleem te maken – en omdat ze dingen sowieso al een stuk kindvriendelijker aanpakken. De stress zakt er langzaam aan van mijn schouders.

Al met al kwam dat bedankje flink binnen. Want het is fijn – heel fijn hoe het nu gaat. Maar op die momenten voel ik wel hoezeer we hebben afgezien op de vorige school.

En eigenlijk is dat laatste gewoon niet normaal.

Share
2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.