Geluk en ongeluk in kleine hoekjes

De man heeft de neiging om dingen soms in drieeen aan te trekken. Ooit werd zijn auto drie keer op 1 dag aangereden. Buiten zijn schuld trouwens – hij zat er alledrie de keren niet eens in. Er lag wel sneeuw, maar toch… Als je dan voor de derde keer die dag de verzekering aan de lijn hebt, dan wordt het toch een beetje raar.

Deze weken hadden we ook zoiets, maar dan met ongelukken.

Eerst verstapte de man zich op een hoogte van 1 meter. Hij dacht dat hij nog ruimte had, maar stond in 1 keer een meter lager dan gedacht. Gelukkig dacht hij er ondanks de verrassing van het moment toch nog aan om zijn val te breken. Zijn benen vingen de klap op, maar zijn hoofd bleef gelukkig ongedeerd. Na enig strompelen en veel pijn gaat het inmiddels gelukkig weer wat beter. Het had echt heel veel slechter af kunnen lopen.

Een week later ging de man naar de supermarkt met de kinderen. Daar kreeg iemand een flinke epileptische aanval. Degene die erbij stond raakte in paniek en m’n man bleef er dus bij en verleende eerste hulp (voor zover je in zo’n situatie wat kunt doen). De kinderen waarschuwden het personeel en vroegen hen om 112 te bellen (zelfbedacht – zo goed van hen!). Het was heftig om te zien begreep ik, maar gelukkig bleef diegene voor zover wij weten verder ongedeerd. De kinderen waren overigens wel geschrokken. We hebben er over nagepraat en uitgelegd wat epilepsie is.

Een dag later reed de man op weg naar een afspraak, toen er pal voor hem een ernstig ongeluk gebeurde. En hij was wederom als eerste ter plaatse. De vrouw kon nog net naar de kant sturen, maar was zwaargewond. Hij bleef erbij tot de hulpdiensten er waren. Je snapt dat m’n man daar aangeslagen van thuis kwam. Na zoiets weet je ook niet hoe het afloopt / is gelopen met degene die het ongeluk heeft gehad. En ook al ken je iemand niet, als je zoiets ziet gebeuren dan is iemand toch steeds in je gedachten. Inmiddels weten we overigens wel dat diegene het heeft overleefd. Dat is in ieder geval iets.

 

Al met al waren het twee heftige weken. Weken waarin we weer even op onze eigen kwetsbaarheid en sterfelijkheid werden gewezen. En op onze rijkdom. Want wat is het een rijkdom om gezond te zijn en gewoon te leven.

Nu hoop ik maar dat het klaar is met al die ongelukken. Het is wel genoeg zo.

Ik kijk uit naar meer gezapige weken!

 

 

Share
2 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

drie × twee =