Knel op school

Het lastige met bloggen vind ik dat het leven nogal eens in vlagen komt. En soms heb je van die hoosbuien die je overspoelen.

Op dit moment zitten we in de situatie dat het met zoon niet goed gaat op zijn huidige school.

Beter gezegd: hij voelt zich er doodongelukkig en dat leidt weer tot meer lastig gedrag waar niemand blij van wordt. De ‘oplossingen’ die worden bedacht door zogenaamde experts (zonder adoptiespecifieke kennis) worden braaf opgevolgd door school en maken de situatie erger (wat ik ze ook zeg, maar ja…. ik ben de ouder maar hè).

Ik durf te stellen dat de schoolsituatie op dit moment ziekmakend is voor ons kind.

Tja…. en daar sta je dan met de leerplichtwet (of nee: schoolplichtwet) aan de ene kant en een kind wat al buikpijn krijgt als hij aan school denkt aan de andere kant.  Een kind wat al twee maanden alleen aan een tafeltje zit – en wat nu dus ook nog wordt gepest.

 

Een kind wat thuis groei laat zien, ondanks de ballast van school – zolang hij daar niet te vaak is.

Er waren gesprekken met school waar ik kwaad en bezorgd van wakker lag en ik maakte wat kastje – naar – muur rondjes.

Ook deed ik veel kennis op over passend onderwijs, SBO’s (Speciaal Basisonderwijs), SO’s (Speciaal Onderwijs) en samenwerkingsverbanden. Ik belde met verschillende instanties en zocht dingen uit op internet. Niet dat dat veel veranderde aan de situatie, maar nu weet ik wel ongeveer wat mijn rechten zijn en dat er een berg kinderen (zo’n elfduizend) thuis zitten, zonder passende oplossing. Al dan niet met een aantal instanties hijgend in hun nek. Zembla maakte er twee rapportages over. Zie hier en hier. Niet dat we daarop uit willen komen trouwens…

Inmiddels is de kogel door de kerk: we zingen het op deze school uit tot de zomer (hopelijk met gedeeltelijke leerontheffing) en dan gaat zoon naar een andere school. Als we tenminste iets kunnen vinden wat past.

Iets wat ook nog best wat voeten in aarde zal hebben met een kind wat vooral veel behoefte heeft aan veiligheid, rust en structuur – waar scholen tegenwoordig meer feestjes lijken te geven dan les. Met een systeem van ‘passend onderwijs’, waar alles wat echt afwijkt toch niet binnen passend onderwijs lijkt te passen. En met een dossier waarmee regulier onderwijs hem waarschijnlijk niet meer wil hebben.

Om dan maar met een taxibusje afgeschoven te worden richting Speciaal Basis Onderwijs of Speciaal Onderwijs. Wat misschien prima onderwijs is voor een hoop kinderen, maar waar wij nog niet de overtuiging hebben dat dit voor zoon passend onderwijs is. Het ene is qua doelgroep waarschijnlijk te zwaar en bij het andere onderwijs zijn er ook weer die feestjes  (school moet immers wel ‘leuk’ zijn) – waarbij de leerverwachtingen voor ons normaal – intelligente kind gelijk ook maar eens flink naar beneden bijgesteld worden. Dat alles nog los van de vraag of hij in een taxi kan / durft naar een plek 20 kilometer bij ons vandaan.

En zo zijn we druk. Met zorgen voor zoon, gesprekken, het thuis doen van schoolwerk en (last but not least) met het doen van leuke dingen.

Omdat we dat laatste allemaal goed kunnen gebruiken.

 

...
Share
28 Comments

Laat een reactie achter op Huiselijk genoegen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

een + 19 =