Niks te klagen

De dag begon gisteren met een veel te vroeg ontwaken (half zes!!) en een kapot espresso apparaat. Gelukkig was de percolator ontsnapt aan mijn opruim- en weggooi-woede en was er nog steeds koffie. Alleen trok het slaaptekort-waas vandaag maar niet op.

Ik zette stug door en klungelde me zo’n beetje door de dag heen, waarbij het me zowaar lukte om een technische chat met iemand van Philips te voeren over het koffiezetapparaat. Na heel veel gedoe (dingen eruit, knopjes uit, knopjes aan, bakje eruit, bakje erin, deurtje open, deurtje dicht, stekker erin, stekker eruit enzovoorts) kregen we bericht dat we hem op mogen sturen ter reparatie.

Dat was gelijk ook de ochtend. Soms vraag je je echt af waar de tijd blijft. Na het wegbrengen van zoon liet ik nog even mijn autosleutels in een put vallen (‘val’- ‘ting’-‘plons’). Waarvan het deksel dan wel weer open kon zodat ik mijn hand in de prut kon steken. Gelukkig kon het elektrische deel van de sleutel tegen water…

En gelukkig is er dan na schooltijd een bankje in de lentezon, met kinderen die fijn spelen en mede-moeders die een praatje maken. Afgezien van wat extra vlekken op mijn kleding (modder, pindakaas en banaan – je hebt ‘zo’n’ dag of je hebt ‘m niet)  ben ik er de middag goed doorgekomen.

En ach… we hebben een wasmachine, er is lenteweer voorspelt en ik heb twee lieve mannen en een thuis.

Eigenlijk heb ik gewoon helemaal niks te klagen.

 

Share
4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.