Sinterklaas drukte

Volgens mij schrijf ik ieder jaar rond deze tijd eenzelfde soort berichtje. Want met het naderen van Sinterklaasavond stijgt hier de spanning tot haast onhoudbare hoogten.

Ooit vond ik het een leuk feest, maar inmiddels kan ik de beste man na twee weken wel naar Spanje schoppen (sorry voor het taalgebruik – maar zo zat ben ik hem). Dochter is dagelijks om 6 uur wakker (of om 5 uur…), waarna ze met sinterklaasliedjes de rest van het huis wekt. Ondertussen is zoon de hele dag door afgrijselijk druk (en dwars en sjachereinig), wat hij combineert met niet-werkende oren en veel geschreeuw / gegil, geruzie met zus en gehuil. Het is een uitputtende combinatie kan ik melden.

Vandaag had ik een moeder op bezoek die een kind heeft met autisme. Ook zij wenst de beste man terug naar Spanje. We zaten er een beetje moe en afgetobt bij op die bank, want deze weken zijn gewoon keihard werken als je een kind hebt wat niet tegen afwijkende dingen kan. Wel fijn om het te kunnen delen met iemand die dat herkent overigens.

Ondertussen zijn bijna alle pakjes binnen (en ingepakt) heb ik besloten de gedichtjes over te slaan dit jaar. Ik heb er gewoon de puf niet voor. Zaterdag komt ‘ hij’ hier (niet in het echt natuurlijk – alstjeblieft niet) en woensdag komt hij nog op school. Rest me enkel nog het hanteren van de gemoederen.

Maar er is een lichtpunt aan de horizon: nog 7 nachtjes slapen en dan is Sinterklaas en zijn wilde geraas weer weg.

Ik kan niet wachten!

Mochten jullie je ondertussen afvragen waarom ik zo weinig schrijf de laatste tijd: Dat dus.

 

 

Share
8 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twintig − zeven =