#standwithAleppo

De laatste week ben ik in de ban van Aleppo. Het interview waar ik vorige week over schreef heeft me erg geraakt en dus wilde ik er meer over weten. Bij het lezen van het reguliere nieuws raakte ik echter een beetje in verwarring door de wat vage berichtgeving die zichzelf soms ook nog tegensprak. En dus zocht ik naar duidelijkheid.

 

Nou kun je dat vergeten als het om Aleppo gaat geloof ik – veel te ingewikkeld die situatie daar. Amerikanen, Russen, een Syrische regering (Assad), rebellen zijn in samenwerking met allemaal andere lui uit Iran, Irak en weet ik het waar ze vandaan komen met zijn allen verwikkeld in een slepende ruzie, waarbij verschillende belangen meespelen. Een gigantische bende dus, waar vooral veel gewone burgers de dupe van zijn. Want niet iedereen houdt zich aan gemaakte afspraken en als het dan allemaal lui zijn met een geweer of bommen, nou… dan zit je daar niet fijn.

Wat ik bij mijn zoektocht naar informatie vond op internet waren twitterberichten van mensen uit de stad zelf en van organisaties als het Rode Kruis. Met een groot deel kon ik niets, tot ik iemand vond die vrij neutraal zijn verhaal leek te doen (nou ja neutraal… als allemaal lui je met bommen bestoken is het wat lastig om echt neutraal te blijven denk ik). Wat hij schreef sloot in ieder geval aan bij wat er op het nieuws werd verteld en wat het Rode Kruis twitterde over de situatie ter plekke. En opeens vond ik mezelf terug als twitter-volger. Ík die het nut van twitter eigenlijk nooit goed begrepen heeft.

Het heeft iets nabij’s om iemand te volgen die daar in zo’n onmogelijke situatie zit. Het is net een soort spannende soap, alleen dan met echte mensen. Waarbij het altijd weer de vraag is of iemand überhaupt ooit weer online zal komen. Een soort meeleven op afstand. Door het lezen van die berichtjes krijgt Aleppo een gezicht. Het maakt me uit wat er met die persoon en al die andere mensen daar gebeurt. En kennelijk maakt het de mensen daar ook uit dat er elders mensen zijn die erom geven wat er met hen gebeurt. Dat ze niet alleen en vergeten zijn.

Nou wordt er overigens van alles gezegd over twitterberichten vanuit Aleppo: dat het propaganda is, dat de rebellen erachter zitten en dat er geen snars van klopt. Hoe dat zit, dat weet ik niet. Feit is, dat er daar in Oost-Aleppo een behoorlijk aantal mensen ontzettend in de knel zitten. En wat boeit het dan of ze rebel zijn (waarbij het ook nog eens de vraag is wat je moet doen om daar rebel te worden, mogelijk ben je dat al heel snel) of niet. Het zijn mensen die knel zitten. Mensen van vlees en bloed. Volwassenen en kinderen die overleven in een ellendige situatie.

En ik kijk een paar keer per dag op twitter. Of de evacuatie nog wordt voortgezet – en of degene die ik volg nog leeft. Het is niet eens een druppel op een gloeiende plaat en eigenlijk doe ik niets. Maar wat kún je doen behalve heel erg meeleven en een storting op de rekening van het Rode Kruis?

 

Ik leef mee. #Aleppo #standbyAleppo #standwithaleppo
(let op: er zitten soms nare beelden bij).

 

Voor wie het interesseert: ik volg ene Zouhir _AlShimale.

...
Share
4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.