Trots

Vandaag kwam Sinterklaas op school. Iets waar zoon tot nu toe ieder jaar met angst en beven tegenop ziet. Gelukkig komt zoon ieder jaar wat meer in zijn kracht en leren wij steeds beter hoe het bij hem werkt.

Met een goede Sinterklaaskalender, kauwgom op kritieke momenten en een juf die voldoende ondersteuning en veiligheid bied kreeg hij er dit jaar zowaar voorzichtig zin in. Het Sinterklaasjournaal is nog altijd een drie weken durende kwelling en al die drukte drie weken lang is zwaar, maar de komst van Sinterklaas op school was heel misschien toch ook wel een beetje leuk  – spannend. ‘Én eng – spannend mam!’ werd er wel nadrukkelijk bij gezegd.

En zowaar! Zat ik ’s morgens bij de aankomst nog met een bang kind op schoot, na een kwartiertje wilde hij de Sint wel eens een hand gaan geven (‘wel mee lopen hè mam…!’). De rest van de dag verliep volgens hem en de juf heel goed en onze vent kwam redelijk ontspannen thuis. Geen ontploffingen of niks!

Met een kind als zoon gaan veel dingen niet vanzelf. De drie en een half jaar dat hij nu bij ons is waren regelmatig best pittig. Maar wat is mijn moederhart dan trots als blijkt dat hij dan opeens weer een sprongetje heeft gemaakt. Dat hij net als al die andere kinderen zo’n dag mee kan doen zonder te verzuipen in de drukte en dat het dan thuis ook nog gaat.

Weer een stap verder in het bouwen aan een steviger basis.

En met iedere stap wordt ik geruster. Dat ventje van ons heeft zeker nog een lange weg te gaan.

Maar hij komt er wel.

 

...
Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

veertien + 3 =