Van slag

Geen idee hoe andere bloggers dat doen, maar als mijn hoofd overloopt, dan komt er niets uit – niets op papier in ieder geval.

We hadden wat na – herfstvakantie opstartperikelen en het duurde een ruime week voordat zoon en ik weer in ons thuis-schoolritme zaten. Dochter ging ondertussen vorige week voor het eerst hele dagen naar school wat thuis om extra aandacht vroeg.

En dan was er nog dat berichtje….

Dochter haar pleegbroertje is geadopteerd door een ander Nederlands gezin – en die mailden ons.

Dat is één zinnetje voor een best wel groot iets. Twee kinderen die samen de eerste jaren hebben doorgebracht op één kamer. Twee kinderen waarvan er eentje bij ons kwam wonen. De ander zou ook geadopteerd worden, maar het was onzeker of dat een Nederlandse adoptie zou worden (het had net zo goed Italië kunnen zijn). Het werd Nederland en wij gaven onze gegevens door aan de adoptiestichting. En toen kwam er dus een berichtje van de nieuwe ouders van dat kindje.

Een eerste lijntje is gelegd.

Een lijntje tussen twee kinderen die elkaar al kennen vanaf dat ze baby zijn.
En dat is een ongelofelijk groot en mooi voor een kind wat al zoveel verloren is.

En dus zijn we van slag.

Om wat er is, maar ook om wat er niet is. Om dit grote kado, maar ook om het verlies en om dat wat dochter wel heeft en zoon niet.
Kortom: om de ingewikkeldheid van adoptie.

Het komt wel weer goed. Dat weet ik wel.
Maar bloggen over koetjes en kalfjes was even geen optie.

 

 

...
Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 × 1 =