Ziek en weer beter

En we waren weer ziek…. Zoon kreeg halve oogjes en was steeds eerder moe aan het einde van de dag – wat vreemd is voor een kind met een gewoonlijk onuitputtelijke energie.

Na een poosje kwam hier keelpijn bij. De keelpijn werd steeds erger en ik vertrouwde het niet. Dus ging ik vlak voor het weekeinde naar de huisarts. ‘Keelontsteking, gaat vanzelf over’ zei deze. Ik zei nog dat ik het verloop van de ziekte vreemd vond en dat zoon nooit ziek is. Volgens de huisarts was daar echter niks geks aan en moesten we maar afwachten.

Dat weekeinde werd zoon steeds zieker en warmer. Hij at nauwelijks meer en ook drinken ging maar moeizaam naar binnen. ‘s Nachts werd hij huilend wakker van de keelpijn.

Dus ging ik die maandag maar weer naar de huisarts. ‘Amandelontsteking, paracetamol geven tegen de pijn. Gaat vanzelf over,’ zei deze. Dat ik het niet vertrouwde klopte niet volgens hem. Afwachten in combinatie met pijnbestrijding was de normale procedure bij amandelontsteking en ieder kind wordt op een gegeven moment ziek – ook als ze nooit ziek zijn.

Zoon leek dinsdagochtend iets op te leven, hoewel hij nog steeds niets at. Dinsdagnacht zat ik echter vanaf 2 uur met een gloeiend, huilend kind wat vreselijk veel keelpijn had en wat ook niets meer dronk. Ik belde voor een afspraak in de ochtend. Ik moest het arme kind inmiddels ondersteunen bij het afdalen van de trap. Hij viel in de wachtkamer in slaap.

‘Oei!’ Riep de huisarts. ‘Dit is zorgelijk’. Waarbij hij zich enkel zorgen leek te maken over mogelijke uitdroging en niet over de oplopende koorts (inmiddels 39.9 ‘s morgens – mét paracetamol achter de kiezen) en de amandelen waar gele drap vanaf kwam.

We werden gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar men vond dat het wel een heel flinke amandelontsteking was. Na onderzoek togen we met een anti-bioticakuur en virusremmers weer huiswaarts.

Zoon knapte met de antibioticakuur en virusremmers gelukkig goed op. Ik was ondertussen wel afgeknapt op onze huisarts. Dit was namelijk de derde keer dat hij in eerste instantie koos voor afwachten in plaats van ingrijpen – waar ingrijpen uiteindelijk wel nodig bleek. Steeds met een langduriger en erger ziek zijn dan nodig.

Ik ben daarom tot de conclusie gekomen dat deze huisarts niet bij ons past. Het afwachten doen we namelijk zelf al. Wij gaan niet voor een kuchje naar de huisarts. Als ik denk dat er echt iets is – dan ís er 9 van de 10 keer ook echt iets en moet er niet nodeloos gewacht worden.

Afijn exit huisarts en iedereen weer gezond 🙂

Heb jij een pro-actieve huisarts?

...
Share
8 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.