Zwaan kleef aan

Sinds de komst van dochter zijn mijn huiselijke verplaatsingen een ware optocht geworden. Beide kinderen willen namelijk heel de tijd in mijn buurt zijn. Als ik ‘even’ (het gaat niet zo snel met een peuter) naar zolder loop om iets tegen de man te zeggen, dan loopt mijn hele gevolg mee.

Aangezien ik iemand ben die gewoonlijk trappen op- en weer af ren vind ik het soms een wat omslachtige gebeuren zo. Tegelijkertijd vind ik het ook heel lief en geniet ik er eigenlijk erg van. Want laten we wel wezen: wie heeft er in deze tijd nog een heus gevolg? Twee personen die heel de tijd bij je zijn, je kopje dragen (en omgooien…), jou de gezelligste persoon van de wereld vinden, alles willen hebben wat jij ook hebt (een bril :-)) en die altijd bij je in de buurt willen zijn. Als moeder van twee geadopteerde kinderen ben ik trouwens erg dankbaar dat ze zo graag in mijn buurt willen zijn. Zelfs dochter (die nog maar zo kort bij ons is) hobbelt met veel plezier hele dagen achter me aan.

Ondertussen probeer ik soms even naar de schuur te sluipen om een was aan te zetten of ik sjees naar boven om daar even een wasmand neer te zetten, al roepend dat ik zo terug ben. Maar ze merken het altijd, wachten nooit – en lopen altijd mee. Alleen als de man beneden is, dan blijven ze na enig aandringen op hun plek en kan ik even een paar etages op- en af rennen en de schuur even snel in – en weer uit lopen.

Ik vraag me af hoezeer ik dit ga missen als ze ouder zijn. Hoewel.. zoon hoopt dat het huis hier tegenover in de straat nog te koop staat als hij 18 is. Dan gaat hij daar namelijk wonen (zegt ie nu) :-).

Had / heb jij ook een gevolg? En als je kinderen al groot zijn: wonen ze in de buurt?

 

 

...
Share
6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf × 2 =